ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΕΡΤΑΚΚΑΣ – Ο ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΟΣ
Το 1993, ένα παιδάκι 8 χρόνων, έκανε την εγγραφή του στην ακαδημία ποδοσφαίρου της ΕΝΠ. Γεννηθείς στις 16/3/1985, και γιος παλαίμαχου πετοσφαιριστή της ομάδας μας, του Κωστάκη Μέρτακκα, ξεχώρισε από την πρώτη στιγμή για την ταχύτητα, τη δύναμη αλλά και την τεχνική του κατάρτιση.
Πρώτος του προπονητής, ο Κρασιμίρ Κοβάτσεφ, τον οποίο θα θυμάται πάντα σαν τον πρώτο δάσκαλο. Συνήθιζε αλλά και του άρεσε πολύ να αγωνίζεται στη δεξιά πλευρά, όχι όμως στην άμυνα όπου αγωνίζεται σήμερα, αλλά στην επίθεση. Η ανέλιξη του ήταν σταθερή σε όλες τις ομάδες της ακαδημίας μας και η παρουσία πέρα για πέρα σημαντική. Καλύτερη του ανάμνηση η δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα U17.
Το ταλέντο του όπως αναμενόταν δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητο και έτσι την αγωνιστική χρονιά 2005 – 2006, ο Λευτέρης «παίρνει το βάπτισμα του πυρός» και αγωνίζεται σε 3 παιχνίδια ως αλλαγή. Αυτό ήταν. Συνειδητοποίησε ότι μπορεί να τα καταφέρει, όμως κατάλαβε επίσης ότι ήταν μόνον το πρώτο βήμα και ότι έπρεπε να κάνει υπομονή και να περιμένει. Έτσι την επόμενη χρονιά, 2007 – 2008, οι συμμετοχές έγιναν 13, από τις οποίες στις 10 αγωνίστηκε σαν βασικός.
Το καλοκαίρι του 2008 βρίσκει το Λευτέρη με ένα νέο επαγγελματικό συμβόλαιο, αλλά και με απαιτήσεις πια για μια θέση στην ενδεκάδα, χωρίς όμως να παραβιάζει τους δικούς του κανόνες υπομονής και πειθαρχίας. Πράγματι, τα 20 παιχνίδια που αγωνίστηκε ο Λευτέρης εκ των οποίων τα 17 σαν βασικός, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Μπορεί να μην ξεκίνησε σαν βασικός, όμως κανένας δεν άκουσε το Λευτέρη να παραπονιέται. Περίμενε, πήρε τις ευκαιρίες και στα περισσότερα παιχνίδια είχε εξαιρετική παρουσία.
Στο φετινό πρωτάθλημα, πάλι δεν ξεκίνησε βασικός, όμως στη συνέχεια καθιερώθηκε, μετρώντας 10 συμμετοχές σαν βασικός τον πρώτο γύρο. Ανακεφαλαιώνοντας την ποδοσφαιρική πορεία του Λευτέρη, πρέπει να σταθούμε στην μεγάλη υπομονή που επιδεικνύει, κάτι που όλα τα ταλέντα του τόπου μας πρέπει να έχουν σαν παράδειγμα. Στο ξενοκρατούμενο ποδόσφαιρο μας, ένα ταλέντο όπως ήταν και ο Λευτέρης, πρέπει να μάθει να περιμένει. Οι ευκαιρίες που δίνονται είναι ελάχιστες αλλά σημαντικές και πρέπει να μάθουν να τις εκμεταλλεύονται, αλλά κυρίως να μην απογοητεύονται. Υπομονή και πάλι υπομονή και ένας καλός διδάξας είναι ο Λευτέρης.
Το 2008, αποφασίζει να δώσει τέλος στην εργένικη ζωή και αρραβωνιάζεται την εκλεκτή της καρδιάς του, Αντωνία Παπαντωνίου, κόρη του μακαριστού Κόκου Παπαντωνίου, πρώην μέλους του Δ.Σ. για πάρα πολλά χρόνια Η Αντωνία, λογίστρια στο επάγγελμα, συνήθιζε να παρακολουθεί τα παιχνίδια της ομάδα της, πολύ πριν αρραβωνιαστεί το Λευτέρη. Σημαντικό ρόλο σίγουρα έπαιξε η συμμετοχή του πατέρα της στα Διοικητικά του σωματείου. Συμπαραστέκεται στο Λευτέρη με τον καλύτερο τρόπο, τόσο σαν σύζυγος όσο και σαν οπαδός της αγαπημένης της ομάδας. Τα όνειρα είναι σίγουρα κοινά και έχουν να κάνουν, πέραν από την καριέρα τους και με την δημιουργία μιας σωστής οικογένειας. Να φτιάξουν το δικό τους σπίτι, να κάνουν δικά τους παιδιά δίνοντας χαρά και ευτυχία όχι μόνον στους ίδιους αλλά και στους δικούς τους ανθρώπους.
