Πρώτος φιλοξενούμενος δεν θα μπορούσε να ήταν άλλος από τον αρχηγό της ομάδας μας, Δήμο Γούμενο. Γεννημένος στις 25/12/1978, τη λαμπρότερη μέρα της χριστιανοσύνης, παρά το ότι δεν έχει κλείσει ακόμα τα 31 χρόνια, αποτελεί έναν από τους μακροβιότερους ποδοσφαιριστές που είχε ποτέ η Ένωση.
Αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε ηλικία 16 χρονών και από τότε αγωνίζεται ανελλιπώς με την μοναδική ποδοσφαιρική του αγάπη Ένωση, στην πρώτη κατηγορία του κυπριακού πρωταθλήματος. Αν αναλογιστεί κάποιος ότι στα παιδικά του χρόνια, ήταν καθημερινά στα γήπεδα λόγω της επίσης μεγάλης καριέρας του πατέρα του, τότε το μόνο που μπορούμε να πούμε, είναι ότι ο Δήμος είναι ‘‘Μια ζωή Ένωση’’.
Θέλησε, πάλεψε μέσα του, αλλά άντεξε στις προκλήσεις για να παραμείνει στην ομάδα που τον ανέδειξε. Οι προτάσεις από τις μεγάλες ομάδες της Λευκωσίας και όχι μόνον, δεν επηρέασαν το Δήμο που πίστεψε ότι το μεγάλο όνειρο δεν είναι τίποτε άλλο από την κατάκτηση ενός τίτλου με την Ένωση.
Ποτέ δεν υπήρξε δειλός, γιατί εύκολα κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι έμεινε γιατί φοβήθηκε να φύγει. Είναι άνθρωπος που απέδειξε ότι ξέρει πάρα πολύ καλά τι θέλει από την καριέρα του αλλά και από τη ζωή γενικότερα. Έμεινε, πίστεψε και συνεχίζει να πιστεύει στο δικό του όνειρο, που γνωρίζει πάρα πολύ καλά ότι δεν είναι μόνο δικό του, αλλά μιας ολόκληρης κοινότητας, επιτυγχάνοντας παράλληλα μια σταθερή καριέρα που λίγοι ευτύχησαν να έχουν.
Οι πολύ καλές εμφανίσεις του με την ομάδα του, τον έχρισαν διεθνή με όλες τις Εθνικές ομάδες της χώρας μας.
Η πορεία της ομάδας μας όλα αυτά τα χρόνια έχει να επιδείξει αστάθεια αλλά και δύσκολες χρονιές, όμως η σταθερή παρουσία 40 χρόνων στην πρώτη κατηγορία, είναι και για το Δήμο ‘‘η παρηγοριά’’, αφού αναμφίβολα αποτελεί τεράστιο επίτευγμα.
Γιος του Μιχάλη και της Ελευθερίας Γούμενου, είναι παντρεμένος με τη Γιάννα και έχουν μια μικρή κορούλα δύο μόλις χρονών, την Μαρία. Κατοικούν στην Αγία Νάπα, σε ένα υπέροχο λυτό σπίτι, όπου κυριαρχεί η απλότητα και η καταδεκτικότητα του ζευγαριού. Εκεί περνούν τις ελεύθερες τους ώρες (που ομολογουμένως δεν είναι πάρα πολλές, λόγω και της ενασχόλησης του Δήμου στην ΑΤΗΚ), παρέα με την κορούλα τους και το θηριώδη τους σκύλο. Οι πρώτες κουβεντούλες από την Μαρία, δίνουν στο Δήμο το αίσθημα χαράς αλλά και ολοκληρωτικής καταξίωσης. Είναι ίσως οι μόνες στιγμές που στο σπίτι κανένας δεν μιλά για ποδόσφαιρο. Όχι για πολύ όμως, αφού η μικρή Μαρία άρχισε να επισκέπτεται τα γήπεδα, αφού ο πατέρας της τη θεωρεί γούρι του.
